هیجار... هیجار ...

بختیاری:

هیجار... هیجار ...

اَر نبی سی دل خوت سی خوم اِنشستـُم

گَردنـُم خیرد خــلــون عهدی  که بَستـُم

لری خرموئَه:

هوار... هوار...

اَر نِوی (نِـئی) سی دل تو سی خوم مینـِـشِــسِــم

مِلِکـَم هیــرد و هَلوُ(هیرد و حروم) عهـدی که بَســتِـم

 

لکی:

هِرو... هِرو...

اَر نـُووی اَرا دِلَـِت وُژِم مَـنیــشــتِـم

مِلـَکـَـم هـُویــرد و هَــلوُ عهدی نـُوئـِـشتِم

 (دوستان توجه کنید که این ترجمه لکی، مربوط به لکی رایج در خرم آباد است)

فریاد ... فریاد ...

اگر به خاطر تو نبود چه راحت و آسوده برای خودم می نشستم و زندگیم را ادامه می دادم، گردنم خـُرد و خمیر عهدی با تو من بسته ام و باید به آن وفا دار باشم.

بنی آدم

 

بریم اُوچو که دیه غم نبوهه

هیچی ز آدمیت کم نبوهه

بریم اوچو که شایت یه خدا بو 

او چو که آدم و حیوون سَوا بو

بریم جَلدی بریم مو دل ندارُم

ایگوی که حق آو و گِل ندارُم ؟

بریم تاته عزیزه پیرِ مَنده

که ئی چو آدمیت دی نمنده

بگوین به تاته سعدی نی گِرُم ساز

ز "یَک گوهر" مَزن دَم  شیخ شیراز

" رهدار"

بیا به جایی برویم که غم نباشد و از انسانیت هیچ چیز کم نداشته باشد . به آنجایی که شاید یک خدا، خدایی کند آنجا ، که بین آدمهاش و حیوانها هنوز فرقی باقی مانده است .بیا هرچه زودتر برویم که دلی برایم باقی نمانده است آخر مگر ما حق آب و گِلی از این جهان نداریم ؟ بیا عموی پیر عزیزِ و همدم خسته ی من ! بیا ! که دیگر اینجا آدمیتی نمانده است

 . پس به شیخ پیر شیراز،عامو سعدی بگوئید !  که آرام و قراری برایم نمانده است و دیگر از " بنی آدم اعضای یک پیکرند که در آفرینش ز یک گوهرند " دم نزن !