شاعر کُشون
اَفتونه پیگولِ مینات ایکُنُم
مَهنه دینشت زِرِ پات ایکُنُم
ورچینم آستاره هانه وا سُها
هَمَنِه ناوَنده ی نات ایکُنُم
اَر تََپستی پشت اَورا جور مَه
تیفتِنُم اَورانه پیدات ایکُنُم
کاش وابوی بچه والانِ دلُم
دِقتِ تاُتی به دیندات ایکُنُم
اَر بیاهی مالِ مئهمونی دلُم
مینه ساوات تیام جات ایکُنُم
سی دلِ شاعر کُشون تیه لت
جونه نَرزیه وَره پات ایکُنُم
اَی دلِ وَرکَنده !
ئی آسمون ِ تیه هم سا نکِرد
چَمپِل ِ عشقِی دیه پاپا نکِرد
وا به پُلفنُم پَیِه ئی چینه نِه
وا به تلیشنم مو دیه سینه نِه
اَی دلِ وَرکَنده مو چولِ تونُم !
هورِ غمی بهسته به کولِ تونُم
زه چی ندیده مَر اِیبو گَپ زنی
گِرده ی مَه نِه مَر اِیبو غَپ زَنی
ای دلِ لیوه چه زه جونُم ایخوی ؟
رَهته بکَش !چه رَه بُرونُم ایخوی؟
وا پَسه شونت مِله گُرگی زنُم !
مُهره تیه ی نه منه جیوت وَنُم
دُنگُروا نخَرده دیدُم یه شَو!
کوِکِلیاته دراوردِی یه هَو!
شکیم نداره چینو پیت اِی کَنی
سی کافَر کُه غپ ریت ای کنی
چته! چینو تویز تویزی ای کُنی ؟
سی جون مو کارد کُله تیز ایکُنی؟
چله بُریت جِسته گِمونم منی
چله تو واگشت به جونم مَنی
دس به نُهُم بُنه خِرت وا گِرُم
نومه ی سَر بَهسه ته اِزنو دِرُم
دس بکُنم ز تَه درارمُ یِهو
چار دس و پاته به وَنُم وُر پِخو
تا دو کَلومی به دراهی به حرف
روز بسر آبوی به نیر علف
تا نپیاهی به شئر خَلُم
رهمه گِری و بکُنی قَل قَلُم
وا تو گُدن بید کُتکَی بیصدا
مو نترُم وا تو بگوم بیخدا!
