عاقبت بیخیالی تخریب فرهنگسرای بهمن علاالدین
"عاقبت بیخیالی " سروده ی : رهدار
تیله مُشکی بید وه اَنبار غَله
صاحب اَنبار نهاد بی سیس تَله
بس زِرنگ بید تیله مُشکِ نا فِرِنگ
جون صاحٍب هونه زش وابید به چِنگ
تیله مشک تا تیس بوست بی به تَله
وا خوَوَر کِرد بی همه ی حیوونله
رهد تی مرغِ کُرپ ری تُهم وَه خَو
گهد وری ! چندی بخَوسی روز و شَو؟
سیل کن تله نهادن چَن چنی
سیر نوابیدی به یجا پیت اِکنی ؟
صحو وابید لِنگ ظهره دِی وَری
نزنی نُک وُر تله بیخوَری
مرغ قارنید بگهد : ای بی زبون
مُشکل مُشکه نه ئیما مرغلون
مُشک گُمبی زید و رهد تی میش لَر
که اِیکَند خاشت و خمار سایه کَپر
گهد : آمیش تیله مُشک ایگُه سلوم
یه هئوال شیم شوهی یه کلوم
وَندنه یه تله ای وُر مینه رَه
بُو نَنِی اَندی ایوفتی مینه چَه
میش لِرنید : نا ندارم خندنه
تا به خندم وُر تونه دین کَندنه
گورت گُم کو مَنه سر بسرُم
مُشکله مُشکه قَسم سیت اِخرُم
تله مُشک سی مرغ و میش هیچ عاقلی
نی نه کَس ، بُز به دلی دُز به دلی
مُشک فیچست گُمب و گُمب و کا بکاه
رهد به تی ما گاهِ زرد ِ پا به ما ه
گهد : ای ما گاه ! ستین کیوه نو !
خَوَری دارُم و رازی سر به تُو
تله ای نادن به یه گوشه سرا
هُل بسرمون ایکُنه هونه خدا
گاه بورنید : تیله مُشک بی خَوَر !
فیت فیتانه ز گوشات کُن وَه دَر !
تَله و مَله به سی ماگاهِ زرد
یه مِلی ز لاشمه نیاره درد
تَله نه هونه خدا سی مُشک اِینه
نه سی مرغ و میش و گاه که پَروَنه
دَهس و دل نامید مُُُشکِ مِنگه چُر
رهد در سیلا و اِیکِرد قط و قُر
هیچکس بادی نپینید به کُلَه ش
دید ماری گَرده هی دیندا تَله ش
دِر و پیت واخورد وا دور تَله
تهله چَکِست و گرهد یه مار کُله
زینه صاحب هونه دین رُفت و رو
گاه دوالای اِخوند گاهی سِرو
زینه دونید به سر پِنجه ی پا
تله مون مَشکی گِرهد الحمدلا
مینه توریکی یهوی ، یه دَمون
لیک چر زینه رسید تا آسمون
مار کافر نیشت زید بی زینه نه
ونده داشت وُر نا دعا پرپینه نه
چَاو بِه وَست تا مال بالا مال زیر
ایل کَهنست دور ئی زینه فقیر
هرکسی دوا و درمونی اِداد
هرکسی پیغوم و فرمونی اِداد
گُهد : دونا دالویی عصا بدهس
پوس مرغ درمونسه الا و بَهس
جلدی اجرا کرده بیدن حکمله
سر بُریدن مرغ خَو ، رِی تخمله
سی دل خَش طبعی زینه زلیل
روز و شو میهمون اِوید ز مال و ایل
احمد اِیره و رسید مُهمَد لَره
داشت تَوقع سیس کُشن میش و بره
میره صاحب هونه وا کاردِ کُله
رهد سراغ میش که وُِرد بی جا تُلِه
زید به تَش تا گِند آخِر لاش میش
تَش نهادن جُل پَشاسه قوم و خویش
هیچ کس درمون دردی سیش نکِرد
مال و ایلی عقه ای سی هو ندِرد
او خدا زیده زه ئی خَو ره بِخَو
جون نها زه بی کسی زه زور تَو
لیک و لاک و لیکه چر وا وست به مال
وَی هو وَی زَنگَل و ساز توشه مال
زینه بدخته سپردِن تا به خاک
میره به بدبختی خُس داده داک
گاه هم رهد به تُرٍٍه میشِ لَره
خرج خیرات ش بکردن یکسره
هونه ،صاحب هونه وابید چال سرد
میره منَد و مُشک و هورجینی ز درد
مُشک هم هی ایگریوست وا سرو
سرد و سوله هونه ی بی کیوه نُو
مرغ و میش و گاهِ مَهس سیخو خوا
تَش نهادن به خُوه و هونه خدا
گوش کس اَر نشنوه درد کَسی
اَر نبوهه دستل فِریاد رسی
بَرد ری بَردی نمهنه بر قرار
تُهمِ لیشِ بیخیالینه م کار
مَتَل مُشک ، مَتلِ ئی مَردمون
گرگ هار بیخالی خردمون
مَتل " رهدار" زه راستی راس بید
کاسنه مشکن ایر بی ماس بی
مَتل " رهدار" نه رَهد دیندا دِرو
چَشمه ی مِهر مُکن هرگز شِلُو
