مو نه هاشق بیدم
شعری از پانی .............................. برگردان شده به لُری بختیاری
مو نه هاشق بیدُم
وُ نَه ایتاج وه سیل کِردنِ ئی آدُمه یل
نه مو خوم بیدُم و یَه حسِ غریو
که اِیرزست وه 100 عشق و هوس
نه مو خوم بیدم و ئی دهسِ صداقت کالُم
اَر چه پیسِسِت ور حسرت هوشی گندم
نه مو خوم بيدُم سی نیمدری يل
ری به ری نخطه ی سُوزی واز بی
و خدا دونه زه ئی بی کَسیا
تا تَهه س بیده دیار ، دل دلبستهیام
مو نه هاشق بیدُم
و نَه دلبُرده ی یَه تُرنه شلال
و نه آلیده به وه ویرِ لیشی
هی همیشه ، به دینِ یَه نیَیشتن بیدُم
که مونه زه پسه او لیوه گریهام فَهمست
آرمون داشتم مو
دیر اما چه ملوس
به تُرکستم تا سایه ی دروازه ی نور
تا بُووم بالازور وه همه بِربِر صحو
مو وه خوم هی اِگُدُم
وا به رُم تا دَمه نیمه دَریا راهی نی
مو خُو نی دونستُم
چه گَپی داره وه دل
دستل هُشک و پَتی
سیچه دی هی اِده بو ، بومُردال
گُل پیری که مِنه گُلهونه
پَر سَوزی نه دَرآَورد، نداد گُل هرگز
روزگاریه غریو
ایسو دی هی ایگوهن
که چه عیوی داره
که سگ چاقی ونن زیر برنج
مو چه دلخش بیدُم !
ئی همه خوو وخیال
که خدا دونه ، دیاری بیده
سادهی زه بُن دلبستهیام
سادهی زه بُن دلبستهیام
به درخواست برخی از دوستان فارسی این سروده را که جایش خالی بود پرکردیم .
من نه عاشق بودم / و نه محتاج نگاهی که بلغزد بر من /من خودم بودم و یک حس غریب /که به صد عشق و هوس می ارزید /من خودم بودم دستی که صداقت میکاشت /گر چه در حسرت گندم پوسید /من خودم بودم هر پنجره ای / که به سرسبزترین نقطه بودن وا بود / و خدا میداند بی کسی از ته دلبستگی ام پیدا بود / من نه عاشق بودم / و نه دلداده به گیسوی بلند / و نه آلوده به افکار پلید / من به دنبال نگاهی بودم /که مرا از پس دیوانگی ام میفهمید / آرزویم این بود / دور اما چه قشنگ / که روم تا در ِ دروازه نور / تا شوم چیره به شفافی صبح به خودم می گفتم / تا دم پنجره ها راهی نیست / من نمی دانستم / که چه جرمی دارد /دستهایی که تهی ست / و چرا بوی تعفن دارد / گل پیری که به گلخانه نرست / روزگاریست غریب / تازگی میگویند / که چه عیبی دارد / که سگی چاق رود لای برنج / من چه خوشبین بودم / همه اش رویا بود / و خدا می داند / سادگی از ته دلبستگی ام پیدا بود
