دایه ستینم

 دایه ستینم ! 

ایخوم بوم خاک ره مالت ستینم

بجورم حال و احوالت ستینم

ایخوم گرتم نشینه  ری دو کوشت

به منگشت تی یل کالت ستینم

***

میهام بام هاک ره مالت ستینم

بجورم حال و احوالت ستینم

میهام گرتم نشینه ری دو کوشت

قسم وه چشیا کالت ستینم

 

اردیبهشت

 

 آنجا که مادران با  تلخ خواری در ساپناه تنهایی سنگی  ،

 مادرانه  - خود ،  ناف بچه هایشان را می بٌرند و سپس  داس بدست می

 گیرند تا به درو  بروند

 

۱۲اردیبهشت

 اردیبهشت

بوی خوشه های تَر
 
وارستنی ناخواسته از جنین
 
پیش از چشم گشایی
 
آغازیدم
 
در سایه ی بافه های جو زرین
 
تا شاعری
 
به مسلخگاه داس روزگار معرفی شود
 
چه دلتنگ و تنها
 
توامان با صدای بُرش ساقه های جو
 
با جهان آشنا شدم
 
پدرْ رزتشت !
 
از گناه این لٌُر بچه ات در گذر
 
که نتوانست  به هنگام زادن
 
برجهان بخندد
 
اما یکبار برای همیشه
 
فریاد گریه  برجهان را برگزید
 
۱۲ اردیبهشت
 
و دیگر هیچ

موضوع انشاء

 

 موضوع انشاء

 

علم بهتر است یا ثروت

  موضوعی همیشگی

 برچهره ی  سیاهِ تخته

که از دست پاککُن 

به مرز جنون رسیده است

دستان کوچک پینه بسته ای

، قلمی کوچکتر از انگشتان

بر صفحه کاهی خیال خواهد نوشت

البته ما می دانیم که ...

 و سپس چند خط خوردگی

 که هنوز از نمره اش کم می شود

این معمای

چند مجهولی

 تا هر پایانی

لا ینحل

بر دفتر انشای هستی اش

نقش بسته است ...