مار ه رو ( مادر و فرزند)

 

ماره رُو (مادر و فرزند)

 

وه نوم   هُ که   مِهرس   وَسته بَهرُم

عسل   تُکنید   به    پاله پُر ز    زَهرُم

همو  پاله  که   اِز احساس    چَشمِه

پُر ایکه  دا م   ز بیت     نََشمه نَشمه

به  زونم نا     دَده   دادا      بَ    بَونه

به  شِردِنگ  بفت رازی  سر   به تونه

 به  تهده     راز  شردنگ    اِیبلیوست

لِپُکِ   سَربدار      وام        ایگریوست

دل  لُر بچه      نازش       نی  خریدار

اَیر   بَو بَو   خدا      یاهه    وه     بازار

مَیر    بُو  دا    بیاهه    زیر     نُفت س

کَلو  ایبو  ز  بُنگ  و    گفت و لُفت س

هَمو داکی  که شایت سیم خدا  بی

شُرُنگِ  آسمونی س       لالا   لا بی

سَرِ  دل     ایبُره    وَرِ  پا          گریوه

دل  پیگول         جُمنید       لیوه لیوه

مَه  و   مَه زاده     ماره رو      کِل یک

دل آساره   سیشون    ایزنه       د ک

 

 

 

غفران بدخشانی

 

 ولات گوش و تیه و گِلی                  " غفرا ن بدخشانی "

                                                       ورگردونی به لُری : رهدار

 

دوش بیدُم به ولات گوشا

هرچه نالستُم و هیجار زیدمُ ،

فاده نداش

هیچ گوشی   نه اَنشنید مونه

**** 

دوش رهدُم  مو وه شهر تیه ها

لِرِپیت کردُم  و چی مرغ منه خین خوم و

جون نهادُم ،  دیه  هیچ فاده نداش

ئی همه تی  ، یه تیه  سیل نکرد

****

دوش رهدُم وه درِ  حلقه گِلی

گپ زیدُم ز درد

گپ زیدُم گپ گرم

گپ زیدُم گپ سرد

هیچ اصلن دیه  سیم فاده نداش

هیچ لَوانه  نگُشید

****

دوش ورگشتُم و مو سر وه گریوون دادُم 

تو مونه باز زنو وا خو بَره

تا مونه وا  خو بره تی داکُم

داک  آزاده ی مو

تی همو دا که واموخت مونه رسم و رواج دیدن

تی همو دایه  که واموخت مونه اَشنیدن

شور ور پا کردن

ناله و قارنیدن

مو دلم تنگ لالا یی پُر مهرته دا !

****

وه گریوون گُهدُم 

به وَرُم  بهر خدا

به ورُم زی ، زیتر

تا بگُم  ای دایه !

تو مرنج  دی تو مرنج ای دایه !

تو مرنج دی ز بی دُنگی و دی کور کری

نه گمونُم  که کُرت بنشینه

دایه ! دایه ! داکم !

تا که ئی خین به لارُم خین بو

هرگش اِز یاد مو نی رِه ای دا !

 او شُرنگ دایکی هات که به مو واموختی