از: استاد ایرج رحمانپور
ورگردونی ز لُری خرمآوادی وه لری بختیاری: رهدار
(یکسانی زبانی لُری چه چیزی را در خاطر شما زنده می کند هم مندیر نظریم و هم بندیر گپ دل دوستان)
۱)
تونه می نویسم ، تونه می نویسم ، تونه می نویسم
و ری سین و ری چو مینّ تنه دسم
تونه می نویسم
دِ چالی و برزی ، دِ کو و بیابو ، و هرجا برسم
تونه می نویسم ، تونه می نویسم ، تونه می نویسم
دِ رّتِه ، دِ منه ، دِ بینه ، نوینه ، دِ خآو و بیاری
تونه می نویسم ، تونه می نویسم ، تونه می نویسم
اگر پا پیا بام یا دِ زیر پام با اُزین طلایی
تونه می نویسم ، تونه می نویسم ، تونه می نویسم
تونه می نویسم و هر جا که سوزه و هر جا ریینه
و ری بازو او یل ، که سر دل جمنه
که سایه ش سنینه ، که زور دار رمنه
لارش آهنینه ، تونه می نویسم
و هر جا که پاکّ ، و هر جا سفیده
و ری پشنی اسبی ، که هوگه سوارش ، سفرِ امیده
و ری بال پرواز و ری اوج آواز
تونه می نویسم
و اُچه که دسی درینه میکه واز
تونه می نویسم تونه می نویسم
//////////////////////////////////////////
۲)
تونه اینویسم تونه اینویسُم ، تونه اینویسُم ، تونه اینویسم
وه ری بَرد ، و ری چو ، مینه تنگه دئسُم
تونه اینویسُم
به مینه چَلی اُ نُک هر بُلندی ، منه کُه ، بیاوون ،
و هرجا برسُم
تونه اینویسُم ، تونه اینویسُم ، تونه اینویسم
سی رَهدن ،سی مَندن ، سی بیدن ، نبیدن وه خاو و بیاری
تونه اینویسُم ، تونه اینویسُم ، تونه اینویسم
بُووم اَر پیاده و یا که سوار بوم به زین طلایی
ری نوزین چالی
تونه اینویسُم ، تونه اینویسُم ، تونه اینویسم
تونه اینویسُم ، وه هرجا که سوَزه و هرجاکِ رنگین
وه ری باهیا پهلوونی که هُ کهنه خیزه
چینو سرگرونه ، اُ زورداره جَرنه
لارس آهِنینه ، تونه اینویسم
وهر جا که پاکه ، و اوچوکه اسبیده
منه تیگ اسبی ، که دَوگه سوارس ، سفرِ ِ اُمیده
و ری بال پرواز منه اوج آواز
تونه اینویسم
وه اُچُه که دهسی درینه اِکِ واز
تونه اینویسم تونه اینویسم