برایت سرودی خواهم شد...

  

با شادمانه هایت

بیآغازم ؟

بزران ! بزران !

 بزران  مه !

مال دوس بارکِرد

پابُران مه .....

 لاکوک صدایت

گِره از کتو گُلوَنی نوعروسان میرملاس می گشاید

 و دست تازه دامادهایش حناآگین

تو را  که

 لُربچه ای گوشه ی قبایت را گرفته

  دوان دوان گامهایش را

 با تو همگام

تا لگام خورشید وش اسبی

که سوارش را تو شمشیر داده ای

و تو آواز در داده ای سینه ی کَوَر کوه را

تا فتح فلک القلاع افلاک صدا

دایه دایه های مرا

"قدم خیر" در سوگت " وِشَت "  می کند

بی کُر اَی !

بی دهُدر اَی  !

هونه ته کِی بُرد ؟

و اینک سرودی خواهم شد

همصدا

با "رضاخوانی "های آواز  "نازیه" ای

 همیشه سیاه پوش

که  خدا هم به  "دس قِر داین " او

نیامده است

 او که در غربت تنهایی گورت

هُوره  می خواند :

ای برار بی روئو نشونم ! :

  تو که  کُرت  نِمِیره

    بال قَواته !

مو وه دس کِی بییم

 اِی غمیاته

     

" رهدار"