آنجا که مادران با  تلخ خواری در ساپناه تنهایی سنگی  ،

 مادرانه  - خود ،  ناف بچه هایشان را می بٌرند و سپس  داس بدست می

 گیرند تا به درو  بروند

 

۱۲اردیبهشت

 اردیبهشت

بوی خوشه های تَر
 
وارستنی ناخواسته از جنین
 
پیش از چشم گشایی
 
آغازیدم
 
در سایه ی بافه های جو زرین
 
تا شاعری
 
به مسلخگاه داس روزگار معرفی شود
 
چه دلتنگ و تنها
 
توامان با صدای بُرش ساقه های جو
 
با جهان آشنا شدم
 
پدرْ رزتشت !
 
از گناه این لٌُر بچه ات در گذر
 
که نتوانست  به هنگام زادن
 
برجهان بخندد
 
اما یکبار برای همیشه
 
فریاد گریه  برجهان را برگزید
 
۱۲ اردیبهشت
 
و دیگر هیچ