غفران بدخشانی
ولات گوش و تیه و گِلی " غفرا ن بدخشانی "
ورگردونی به لُری : رهدار
دوش بیدُم به ولات گوشا
هرچه نالستُم و هیجار زیدمُ ،
فاده نداش
هیچ گوشی نه اَنشنید مونه
****
دوش رهدُم مو وه شهر تیه ها
لِرِپیت کردُم و چی مرغ منه خین خوم و
جون نهادُم ، دیه هیچ فاده نداش
ئی همه تی ، یه تیه سیل نکرد
****
دوش رهدُم وه درِ حلقه گِلی
گپ زیدُم ز درد
گپ زیدُم گپ گرم
گپ زیدُم گپ سرد
هیچ اصلن دیه سیم فاده نداش
هیچ لَوانه نگُشید
****
دوش ورگشتُم و مو سر وه گریوون دادُم
تو مونه باز زنو وا خو بَره
تا مونه وا خو بره تی داکُم
داک آزاده ی مو
تی همو دا که واموخت مونه رسم و رواج دیدن
تی همو دایه که واموخت مونه اَشنیدن
شور ور پا کردن
ناله و قارنیدن
مو دلم تنگ لالا یی پُر مهرته دا !
****
وه گریوون گُهدُم
به وَرُم بهر خدا
به ورُم زی ، زیتر
تا بگُم ای دایه !
تو مرنج دی تو مرنج ای دایه !
تو مرنج دی ز بی دُنگی و دی کور کری
نه گمونُم که کُرت بنشینه
دایه ! دایه ! داکم !
تا که ئی خین به لارُم خین بو
هرگش اِز یاد مو نی رِه ای دا !
او شُرنگ دایکی هات که به مو واموختی
