هنر در جای جای اين مرز و بوم رنگ و بوی خاکش را دارد . هوای نفس مردم  آن سرزمين است .

شوق گفتن  ، سرودن ، خواندن و آفریدن تازه ها از گرمگاه جان عاشقان

 

 شعله برمی کشد و گاه آتش در جان زنده دلان می افکند .

 

شعر پر از صداقت شاعران لُر ، برانگيخته از انس آنها با طبيعت ، عطش دیدن

 

 باران و بوییدن خاک نمناک است ، بلوغ جوانه های عشق در گفتارهای

 

موزون است .

 

گاه انديشه های ژرف در کالبد سروده ، تاریخ این سرزمین ،یاد بزرگان و گاه

 

یاد دلدار یا دلداده ای را در ترانه های عاشقانه و نیز در سوگینه های آنان می

 

توان دریافت .

 

نیک می دانیم که بارور ساختن این طبع های بلند و این اندیشه های ژرف

 

 می تواند چشم اندازی روشن را بربلندای کوهساران زاگرس و در زلالی

 

چشمه سارانش جاری سازد ، تا آیندگان در سایه درختان تنومند ادب این

 

سرزمین میوه فرهنگ قومی را نیز بچشد و بذر عشق بکارد تا خرمن مهر بر

 

دارد .....