بُنِه وار

کَو گُم اَی ! ( ای کبک من ! )  

کوگم ای ! مخون مخون  هیشکی دل نداره

مُلک     نا آبادمون   پُر  ،   خین و خارُه

کوگم اَی !  مخون مخون   دل   دی نمنده

مُلک ِ  نا آبادمون      خیلی        زمنده

کوگم اَی ! وه عشق کی   تیل کُنی  چال

بُنگ شوپَر   هی اِیا        پُر تا پُرِ  مال

کوگُم اَی  ! وه  یاد کِی   غازه کشی سَرد

ایل احساسته   ِکی هی     ایزنه     بَرد

کَوگُم اَی ! کم بال بزن  ئی  کُه وَر او کُه

کم بریز ز داغ دل  خاک  وُر سَر ِ   خُه

کوگم اَی !  وه عشق کی بُنگ   ایواری

بُنگ بزن    بلکم خدا      بی  وا دیاری

برگردان :

ای کبک من! دیگر آواز سر نده که دلِ شنیدنی نیست(شور و شوق شنیدن نیست) 

زیرا که سرزمین ویرا ن ما مملو از خار و توامان خون است . ای کبک من دیگرنخوان 

که برای کسی دلی باقی نمانده است زیراکه این سرزمین چه بسیار خسته است. 

ای کبک من ! به کدامین عشق جوجه پرورش می دهی در حالی که آواز خفاش 

سرتاسر آبادی را پُر کرده است. ای کبک من ! به یاد کی قهقه سردی  را سرکشیده 

ای؟ ایل احساس تورا چه کسی آماج سنگ پَرانی قرار داده است. ای کبک من کمتر 

بال پروازت را بر این دامنه و آن دامنه ی کو به پرواز درآر و کمتر از داغ دلت بر سر 

خودت خاک این سرزمین را بریز. ای کبک من به عشق چه کسی بانگ سر می 

دهی؟ پس فریاد بزن بلکه خداوند خود را به تو ظاهر کند.