تَل خدا کو  

                                                  چی کُرِ بی دا مو اِيخُم هَر کُری

                                                   گپ بِزنه  سی  دلِ تنگُم  لُری

                                                               "  رهدار "

              "  تَلِ خُدا کو"

رَهدي   و     پيوارِ دلُم     سُهديه                  

پَتيرِ    لارُم        سرِ تَش   پُهديه

چی   نون تيری   به    پُشتير غم

چالِه  مِه کَندِی به سا چير غم

 هی  بسرُم    پَرسُم    غم رهديه

 به کو   وُلات     بازُمِ      پِرنيديه

 مَر  اَوِ    رُويی  چَمِت    اوبيدمه؟

تليش   تلاش  غمت     اوبيدمه؟

کِلورمه    پُهلکِ  غم        زيديه

هزار  يک    بافه     رقم    زيديه

کَه  به  دَرُم    نکِرده     وارهسيه

هورته    پُرکِردی   و     وَربهسيه

خنده وه ری لَوِه مو  وَرسُهده بی

دی غمِ عشقت  دلُمه   کُهده بی

"ری تی پَنَک"  هی اِکُنی  وا دلُم

وِه دَهس   باد   داد يه  سرمنزلُم

مَنده  دلُم    به  بَستِکون    پُری

دين  تو   گشتُم  بخدا   هر  تُری

 دلُم  که کُوم کِرده ی   ديدارته

سي ت اِبُره پَل هُ که  غمخوارته

 دََنگِ   دو دنيا   دِراَوردی  سرُم

جووه    رِسباينه    کِردی    وَرُم

هَلهَله   کوسه  به سرُم    وِرديَه

اَقه   خدانه    سيچنو      دِرديه                                  

بَسکه نگُهدُم   پوکِسُم اَی خُمَی

چی تُکِ خينی تُکسم اَی خُمَی

چی تُکِ خينی به رهی خاکِلُون

جلدی جم اوبيدُم و وابيم  نِهون

وُر   رَهِ غم   وابيدُمه   خاکِ  نَک

جِنگر بادی   مونه    وَند وُر دَلَک

صد گِله دارُم  مو   ز  تو ای غُوار

سيچه  تو وَنديم  سَرِ   برگِ کُنار

هی به دََگشتُم  به صدا پا لِوِشت

بَردِ غمت بُرده ز دستُم   زِهِشت

سی تو گُدُم سهده دل سُهده زار

تَل  خداکو   مونُم   و   او      کُنار

بی دا ترین

                               

اي بي دا ترين كُر !

همه ي لُرمادران

تورا " دا " صدا ميزنند

 و تو را به سوگند تُرنه هاي رنگباخته شان

مادرانه دعوتي خواهند

تو را كه بوي حنا ي نشسته برگيسوئي

كه قيچيِ روزگار

به عزايش نشانده است

ميخواند ب ي ي ي ي داترين

تا تو آسان بگذري

 از دروازه ها ي يقه ي دا و روله ها 1

 كه مي كشيد خط بطلاني

برهرچه قانونA منفي   +Oكرده بود

و تو را كه

سنگ و دره و دشت و بلوط مادر ست

آنسان كه مي كوبد باد

بر دهل سينه ي فلك الافلاك

هيجار " دايه ، دايه " را

 "داله كَه  "!

 وقت صلح است!

 

 

 

--------------------------------------------------------------------

[1] - در گذشته وقتي لُر مادري  بچه ي غير خود  را به فرزندي  مي پذيرفت آن را از يقه ي پيراهن خود عبور مي دا د و ازدامن خود اين بچه را پيش از اينكه پايش به زمين بخورد مي گرفت و به آغوش مي كشيد . اين آئين آتش مهر مادري و فرزندي را  شعله ور تر مي كرد .