پيامد نخستين جشنواره شعر بُنه وار رهدار

كتاب " بُنه وار شاعران "نخستين يادمان از نخستين جشنواره ي شعر بُنه وار دوم فروردين 87 در روستاي " رهدار " بود. اين كتاب در 86 صفحه باقطعی وزیری و پيشگفتارهايي از استاد هرمز علي پور شاعر برجسته كشور و استاد امير آرمين و مقدمه هايي از مهندس محمد پور علي راهداري و مهندس مسعود عليزاده راهداري آذين بسته شده است . همچنين شاعران شركت كننده در اين جشنواره ي شعر كه تعداد آنان42 نفر مي باشد با 74  اثر اين كتاب را سامان داده كه كار گردآوري و ترجمه ي برخي از سروده ها توسط حسنزاده رهدار و طرح جلد و صفحه آرائي آن نيز به عهده آذين حسن زاده رهدار بوده است همچنين اين اثر توسط انتشارات كمال الملك در زمستان 1387 در آلبوم كتابهاي بومي بويژه لُري جايگاهي براي خود انتخاب نمود .

شعري از كتاب بُنه وار شاعران  از استاد جبار رضائي

                                            قسمت

نبيدي   بِويني   شَل آويدُمه              وَ خينِ  دلُم  پَرچَل     آويدُمه

تري كن   وَ بادي بيفتُم وَ گِل             كه چي بيدِ پيري خَل آويدُمه

مو  بَردِ   زِرِ     آسياوِ    غَمُم            كه اِشكهسُم و قَل قَل آويدُمه

يَه تيمِ برنجُم كه بي ريشه يُم           وُ آواره ي    كَرتَل       آويدُمه

نه سي اَوشنيدن مِنه دهسِ باد        كه سي پَل بُريدن پَل  آويدُمه

كُنارُم كه مُِن سينه ي   روزگار           اِگوي قسمتِ    بَردل آويدُمه

ندیدی که ببینی که از پای فتاده ام و با خون دلم پیکری آلوده دارم . روی به بادی کن تا چون گلبرگی بر زمین بیفتم که چون درخت بیدی کج گردیدم . نه آخر من سنگ زیرین آسیابی هستم که شکستم و قطعه قطعه شده ام وآفرینش مرا نه برای نوازش دست باد بلکه گیسویی  آفرید که تا از دست غمها همیشه خود بری کنم( این گیسو بریده شود ) همانا من چون درخت کناری می مانم که در سینه ی روزگار گوئی دست سرنوشت نصیب مرا سنگهایی کرده است که کودکان به سویم برای به دست آوردن میوه پرتاب می کنند .