"عاقبت بیخیالی "               سروده ی : رهدار               

 

تیله مُشکی  بید   وه     اَنبار غَله

صاحب اَنبار  نهاد بی  سیس  تَله

بس زِرنگ بید تیله مُشکِ نا فِرِنگ

جون صاحٍب هونه  زش وابید به چنج

تیله مشک تا تیس بوست بی به تَله

 وا خوَوَر کِرد بی همه ی  حیوونله

رهد تی  مرغِ کُرپ ری تُهم وَه خَو

گهد وری ! چندی بخَوسی روز و شَو؟

سیل کن  تله   نهادن   چَن چنی

 سیر نوابیدی  به یجا پیت اِکنی  ؟

صحو وابید لِنگ ظهره  دِی وَری

نزنی  نُک  وُر تله        بیخوَری

مرغ قارنید بگهد : ای بی زبون

مُشکل مُشکه نه ئیما مرغلون

مُشک گُمبی زید و رهد تی میش لَر

 که  اِیکَند خاشت و خمار سایه کَپر

گهد : آمیش تیله مُشک ایگُه سلوم

یه هئوال شیم شوهی یه کلوم

وَندنه  یه تله ای   وُر  مینه رَه

بُو نَنِی اَندی ایوفتی مینه چَه

میش لِرنید  : نا ندارم خندنه

تا به خندم  وُر تونه دین کَندنه

گورت گُم کو  مَنه سر بسرُم

مُشکله مُشکه قَسم سیت اِخرُم

تله مُشک سی مرغ و میش هیچ عاقلی

نی نه کَس ، بُز به دلی  دُز به دلی

 مُشک فیچست گُمب و گُمب  و کا بکاه

رهد به تی ما گاهِ  زرد ِ پا به ما ه

گهد :  ای ما گاه !  ستین کیوه نو !

خَوَری دارُم  و  رازی  سر به تُو

تله ای نادن به یه گوشه سرا

هُل بسرمون ایکُنه هونه خدا

گاه بورنید : تیله مُشک بی خَوَر !

 فیت فیتانه ز گوشات کُن وَه دَر !

تَله و مَله به    سی ماگاهِ زرد

یه مِلی ز لاشمه   نیاره   درد

تَله نه هونه خدا سی مُشک اِینه

نه سی مرغ و میش و گاه که پَروَنه

دَهس و دل نامید  مُُُشکِ مِنگه چُر

رهد در سیلا  و اِیکِرد قط و قُر

هیچکس  بادی نپینید به کُلَه ش

دید ماری  گَرده هی دیندا تَله ش

دِر و پیت واخورد  وا دور تَله

تهله چَکِست و گرهد  یه مار کُله

زینه صاحب هونه  دین رُفت و رو

گاه دوالای اِخوند گاهی سِرو

زینه دونید به سر پِنجه ی پا

تله مون مَشکی گِرهد الحمدلا

مینه توریکی  یهوی ، یه دَمون

لیک چر زینه رسید تا آسمون

مار کافر  نیشت زید بی  زینه نه

ونده  داشت  وُر نا دعا پرپینه نه

 چَاو    بِه وَست تا مال  بالا مال زیر

ایل کَهنست  دور ئی زینه فقیر

هرکسی دوا و درمونی اِداد

هرکسی پیغوم و  فرمونی اِداد

گُهد : دونا دالویی  عصا بدهس

پوس مرغ درمونسه الا و بَهس

جلدی اجرا کرده بیدن حکمله

سر بُریدن مرغ خَو  ، رِی تخمله

سی دل خَش طبعی زینه زلیل

روز و شو میهمون اِوید ز مال و ایل

احمد اِیره   و  رسید   مُهمَد لَره

داشت  تَوقع سیس کُشن میش و بره

میره صاحب  هونه وا  کاردِ  کُله

رهد سراغ میش که  وُِرد بی جا تُلِه

 زید به تَش تا گِند آخِر لاش میش

 تَش نهادن جُل پَشاسه  قوم و خویش

 هیچ کس درمون دردی سیش نکِرد

مال و ایلی عقه ای سی هو ندِرد

او خدا زیده زه ئی خَو ره بِخَو

جون نها زه بی کسی زه زور تَو

لیک و لاک و لیکه چر وا وست به مال

وَی هو وَی زَنگَل و ساز توشه مال

 زینه بدخته سپردِن تا به خاک

میره به بدبختی خُس داده داک

گاه  هم  رهد به تُرٍٍه   میشِ    لَره

خرج خیرات ش بکردن یکسره

 هونه ،صاحب هونه وابید چال سرد

میره منَد و مُشک و هورجینی ز درد

مُشک هم  هی ایگریوست وا سرو

 سرد و سوله هونه ی بی کیوه نُو

مرغ و میش و گاهِ  مَهس سیخو خوا

تَش نهادن به خُوه و     هونه خدا

گوش کس  اَر نشنوه درد کَسی

اَر نبوهه   دستل   فِریاد   رسی

بَرد  ری  بَردی   نمهنه   بر قرار

تُهمِ لیشِ      بیخیالینه      م کار

مَتَل مُشک ، مَتلِ ئی مَردمون

گرگ هار     بیخالی   خردمون

مَتل " رهدار" زه راستی راس بید

کاسنه مشکن ایر بی ماس بی

مَتل " رهدار" نه رَهد دیندا دِرو

چَشمه ی مِهر مُکن هرگز شِلُو

 

[ ]
+ نوشته شده در ساعت 14:0 توسط رهدار

 

  بیت بند :شیرکو بیکس                                                               

 ورگردونی وه لُری : رهدار

۱- بیت

بیت

چی کُرکُر کموترونه میسمِ عشق

بیت

بال پِرپروکه میسم بارو

بیت

گَرته لیله ی آستاره

که مِنه مَور وکَش بغل کُه و کَمَر ایباره

اُ بیت

کلیک بچه یله

به جهندُم ولات

اُ مِنه غَورهای بی نُم و نِشو نی

 که وستنه به رَه

 

۲-  نوشتن

آسمو

هی اِنویسه بارون

بارون

هی اِنویسه

رو

رو باغنه

باغ

 گُلنه

اُ مو دایم بیت...

 بیت گَپ گِلِشته ی خومه

 

 

 

 

[ ]
+ نوشته شده در ساعت 9:16 توسط رهدار

 

همچناکه

به یک دستم  "چهره " ای است

خود پشم گوسفندانم را می چینم

و در مشتی دیگر دانه های شیطانی گندم

توام با لبخند وسوسه آمیز  اناهیتی عریان

که پاکی و طراوتش باستانی اش را

در آخرین " گرماکنون " آن سالهای  " کوه میری "

از خاطره های رنگ برگشته ای

در " گلین" الله زنگی می گذاشت

اناهیتی که سرزمین این ولایت را

با سینه اشاره رفته بود

پا به پایت خواهم آمد !

گرچه خواهی گفت : نانم چندان فتیر نیست

اما آنان که سیرترند

زودتر از گرسنگان

در صف نانوایی های نوبت

سفر روزهای " منگ چور " را

با بلیطهای باکره ی مترو

همخوابه می کنند . 

                          برگ ۷۳ - ۷۴ از کتاب می نویسم اندیکا

 

[ ]
+ نوشته شده در ساعت 14:7 توسط رهدار

 

        زه بیتا  : شیرکو بیکس

وه ایچو

کُه بیت بند ابوهه

دار پی نویس

مَور غاغز

رو سرهیل

بَرد  نُخته

اُ   مو

علومت تعجوم

[ ]
+ نوشته شده در ساعت 19:9 توسط رهدار

بِلا تش  زنو  خدانه   نهادی    کول

تو رهدی شُلیل و بلال کِردی چول

وَختی  اِری  آستاره ها  کَنن دینت

مَه و اَفتو بی خوت ایبوهه مَشه مول

دو شُهمه  ایزنی   شِکَرته ی دلُم

تیف غمت به لارُم ایکُنه جول جول

وا چَپ و چَم راس بی بدونِ بیدادی

ایبُره داسِ بُرگ کال  ئی تِی شول

ایل وَسته وا دینت ، به پَی تُره عشقت

رَه کَشی  ایکنی  و ایونی  وا دول

به کول ایگِرُم ، کوردین بی خدائینه

ز بس دیلقِ دلُم  ایکنی     داهول

ورگردونی:

بلا تش :از آتش بدور باد اصطلاح همسان  استغفرالله ./  شلیل و بلال : دو آواز لری بختیاری ./کَنن دینت : دنبالت خواهند آمد ./دوشهمِه :  زمینی را  که در یک فصل دو بارشخم بزنند./ شِکَرته : زمین قابل کشت  محدود که به نامگانه کسی کشت کنند./ لارُم : وجودم ./ جول جول : لرزش و مورش ./ چَپ و چَم راس : گونه ای از درو کردن./ بی بدون: بی آنکه بداند ./ بیداد : آواز برزگری./  بُرگ کال : ابرو قهوه ای ./تی شول : شوخ چشم./ پی تُره :  دنبال کردن همراه با تجسس ./رَه کشی : پیگیری و پیوستگی توام باهمگونی./ ایونی وا دول : به دلو اسارت انداختن ./ کوردین : لباس نمدین چوپانی ./  دیلق : دود غلیظ بدون آتش./ داهول : مترسک

[ ]
+ نوشته شده در ساعت 12:42 توسط رهدار