"سروده هایی از کتاب دا لالا  به  شاخه های زبانی لُری "

   خَرسم بوء بوء ایکِه ری گِل

    تیه م دی دی  ایکِه سی دل

    دلم ایخاس ککا شرتو

     ددی چاله  بِزَه سیم کِل

           *****

      محبت  کِّشکلو  وابی

      وطَهر کُر زنگلو وابی

     دَسُم پَیلَه احوالپرسی

      آوه چَشمَه شُلو وابی

             *****

     دلم تا بی توجُنگ ایبو

     وری چاله خُرنگ ایبو

       اِیا تا فصل آوازش

     زَبونش گُنگه گُنگ ایبو

             *****

      لالالالا دُو دُو مَشکه

    باریِکم سیت مثه دشکه

     باریکیم بی یکاگیری

     گلاک باغته نَشکه

          *****

    تَژه لارِم   ده زور تَو

    هَنا میکم وه گاماسیو

     غپ ِ ریت کِرده ی دردِم

     هنارَس قحطیه وی شو

            *****

    تشه ایما ، بلیز ، بلیز

    تشه بی ما کورکلیز

     تشه شئرِم ده تژگا تو

      هزارو وَش گِرتهَ لیز

             *****

    لالا   لالا دنامی      تو

   تو   کارونی نهامی   تو

     تِکی  دادُم  کََوَر کُه  نِه

    تو چی  زرده  وَبامی تو

           *****

   نشینُم   سا گِل   هیروت

   نویسم ری گِلال   روت

   اَیر  طاق ت   کُنه تُک تُک

    دلمه    ایکُنُم    پَهروت

             *****

   وَری ای گئو بکُن کاری

  که بی یک بی پَل آماری

   اَیَر   رَه یَل  دوتا وابه

   تو اَ کُم دره    دیاری؟

مافه گه : بنایی است رمزآلود که از دیرینه بازدر میان بختیاریان رواج داشته  مافه گه همان بنای یادبود است که برای درگذشتگان وبزرگان هر قوم در محلی دورتر از مزار وی ساخته می شود  هرگونه بی احترامی و اهانت به مافه گه در نزد بختیاریان عملی ناپسند تلقی می شود و  مافه گه در برخی از مواقع قسم گاه  هم می شود و به آن سوگند هم یاد می کنند مافه گه حاضر بعنوان نخستین مافه گه آبهمن علاءالدین در روستای " رهدار " در کیلومتر ۲۷ جاده ی مسجدسلیمان شوشتر به همت مالی ومعنوی  مردم این روستا ساخته شد این کار ساخت و ساز این بنا در  ساعت ۱۰ صبح روز دوم فروردین ۱۳۹۱ پایان پذیرفت . از کلیه عزیزانی ودوستداران استاد آبهمن علاءالدین معلم فرزانه که در این همیاری همت گماشتند و یاریم کردند دست تک تک شان را می بوسم . ....

رهدار  

هرگز نخواهم گذاشت سنگی از تو بر زمین بیافتد ماندگاریت را چون صدایت دوست دارم .

تیمارت خواهم کرد همچنان که با ترانه هایت روحمان را تیمار می کنی

یادمون باشه وقتی بزرگ شدیم به بچه هامون بگیم یادش بخیر ما بچه بودیم که این بنا را برای  استاد بهمن علاءالدین ساختن یادش بخیر من هم تمام عیدیهامو جمع کردم دادم عامو رهدار  تا خرج بنا ی مافه گه بکنه .....(بچه های روستای رهدار دوم فروردین ۱۳۹۱)

 خدا قوت . خدا قوت دیگه چیزی نمانده مافه گه تموم بشه با غرور به برافراشنت می نگرم  چه بسا  که بچه های دیگر روستاها هم چون من  با ساختن فافه گهی  منتظر تولد دیگر تو باشند .(بچه های روستای رهدار دوم فروردین ۱۳۹۱)

کوگم ای مخون مخون ریگی به صداته          کوه اسبید جاته زرده شا به شاته

کوگم ای مخون مخون ریگی به گلیته           کوه اسیبد جاته زرده ری به ریته

 نظرم را مینویسم همچنانکه نام تو را در قلبم نوشته دارم . تو را که نامت بهمنی بود  در شب حادثه ها

به هیجارت تکیه خواهم داد  بر سایه ی این مافه گه خواهم ماند مندیر کوگ تارازت تا با او همصدا شوم دوست ندارم زله ای که می گفتی شرمگین سر از دل شب بر دارد .

      شاعر کُشون

اَفتونه  پیگولِ مینات  ایکُنُم

مَهنه دینشت زِرِ پات ایکُنُم

ورچینم آستاره هانه وا سُها

هَمَنِه   ناوَنده ی  نات ایکُنُم

اَر تََپستی پشت اَورا جور  مَه

تیفتِنُم اَورانه   پیدات ایکُنُم

کاش وابوی بچه والانِ دلُم

دِقتِ تاُتی  به دیندات ایکُنُم

اَر بیاهی مالِ مئهمونی دلُم

مینه ساوات تیام جات ایکُنُم

سی دلِ شاعر کُشون تیه لت

جونه  نَرزیه وَره پات ایکُنُم

 اَی دلِ وَرکَنده !

ئی آسمون ِ تیه هم  سا نکِرد

چَمپِل ِ  عشقِی  دیه  پاپا نکِرد

وا به پُلفنُم   پَیِه   ئی  چینه نِه

وا به تلیشنم مو  دیه سینه نِه

اَی دلِ  وَرکَنده  مو چولِ تونُم !

هورِ غمی بهسته به کولِ تونُم

زه چی  ندیده  مَر  اِیبو گَپ زنی

گِرده ی  مَه نِه مَر  اِیبو غَپ زَنی

ای دلِ لیوه چه زه جونُم ایخوی ؟

رَهته بکَش !چه رَه بُرونُم ایخوی؟

وا پَسه شونت مِله گُرگی زنُم  !

مُهره تیه ی نه  منه   جیوت وَنُم

دُنگُروا  نخَرده    دیدُم     یه شَو!

کوِکِلیاته     دراوردِی      یه هَو!

شکیم نداره   چینو پیت اِی کَنی

سی کافَر  کُه غپ ریت ای کنی

چته!  چینو  تویز تویزی ای کُنی ؟

سی جون مو کارد کُله تیز ایکُنی؟

چله بُریت   جِسته   گِمونم   منی

چله  تو   واگشت  به جونم  مَنی

دس  به نُهُم   بُنه   خِرت   وا گِرُم

نومه ی سَر بَهسه ته   اِزنو   دِرُم

دس  بکُنم  ز  تَه     درارمُ     یِهو

چار دس و پاته   به  وَنُم   وُر پِخو

تا دو کَلومی به  دراهی به حرف

روز  بسر  آبوی     به   نیر   علف

تا    نپیاهی   به      شئر     خَلُم

رهمه گِری    و بکُنی    قَل  قَلُم

وا تو گُدن   بید   کُتکَی     بیصدا

مو  نترُم   وا   تو   بگوم     بیخدا!

دلِ گندُم  بریسست    سی  دلِ مو

کِلور اِز ریشه پیسست سی دلِ مو

وه دستُم داسِ سُهر هُشکه سالی

دلِ کیل اِی گریوست   سی  دلِ مو

ورگردونی فارسی:

دل گندم به حال زار من برشته شد و کلش های بجا مانده ی پس از درو از ریشه می پوسیدند . در حالی که به دستم داس بریان خشک سالی بود . دلِ  تهی پیمانه ی گندم  هم به حال من می گریست .