بریم اُوچو که دیه غم نبوهه

هیچی ز آدمیت کم نبوهه

بریم اوچو که شایت یه خدا بو 

او چو که آدم و حیوون سَوا بو

بریم جَلدی بریم مو دل ندارُم

ایگوی که حق آو و گِل ندارُم ؟

بریم تاته عزیزه پیرِ مَنده

که ئی چو آدمیت دی نمنده

بگوین به تاته سعدی نی گِرُم ساز

ز "یَک گوهر" مَزن دَم  شیخ شیراز

" رهدار"

بیا به جایی برویم که غم نباشد و از انسانیت هیچ چیز کم نداشته باشد . به آنجایی که شاید یک خدا، خدایی کند آنجا ، که بین آدمهاش و حیوانها هنوز فرقی باقی مانده است .بیا هرچه زودتر برویم که دلی برایم باقی نمانده است آخر مگر ما حق آب و گِلی از این جهان نداریم ؟ بیا عموی پیر عزیزِ و همدم خسته ی من ! بیا ! که دیگر اینجا آدمیتی نمانده است

ایخوم بوم خاک ره مالت ستینم

بجورم حال و احوالت ستینم

ایخوم گرتم نشینه  ری دو کوشت

به منگشت تی یل کالت ستینم

***

میهام بام هاک ره مالت ستینم

بجورم حال و احوالت ستینم

میهام گرتم نشینه ری دو کوشت

قسم وه چشیا کالت ستینم

 آنجا که مادران با  تلخ خواری در ساپناه تنهایی سنگی  ،

 مادرانه  - خود ،  ناف بچه هایشان را می بٌرند و سپس  داس بدست می

 گیرند تا به درو  بروند

۱۲اردیبهشت

 اردیبهشت

 موضوع انشاء

علم بهتر است یا ثروت

  موضوعی همیشگی

 برچهره ی  سیاهِ تخته

که از دست پاککُن 

به مرز جنون رسیده است

دستان کوچک پینه بسته ای

، قلمی کوچکتر از انگشتان

بر صفحه کاهی خیال خواهد نوشت

البته ما می دانیم که ...

 و سپس چند خط خوردگی

 که هنوز از نمره اش کم می شود

این معمای

چند مجهولی

 تا هر پایانی

لا ینحل

بر دفتر انشای هستی اش

نقش بسته است ...

وقتی مرداد 89 برای چهلمین روز درگذشت استاد سقایی به بهشت زهرای خرم آباد (قبرستان خضر) آمده بودم، نمی دانستم دختر بچه ای که کنار پدرش (داریوش نظری) بود و دست مادربزرگش را گرفته بود روزی آوازش را در صفحه وبلاگم بگذارم .

دانلود ترانه تیل تر با صدای پارمیدا نظری

چی موئِه داری، مه زِمی گیرِم (مثل درخت موی سنگین باری، زمین گیر شده ام)

دوس و آشِنا، کردِنَه ترکِم (دوست و آشنا همگی مرا ترک کرده اند)

وِه پای مونِم، هِه گل میکاشتِن (و به پای من و صدایم گل می کاشتند)

ایسِه پیر بیمَه، دلسوزی نارِم (اکنون پیر شده ام و دلسوزی ندارم)

هِه باغِبو، هونَت خِراو   (ای باغبان خانه ات خراب شود)

هِه باغِبو، هونَت خِراو   (ای باغبان خانه ات خراب شود)

هِه گل رَت وِه تاراج      (گل به تاراج رفت)

تا دَمِ سو آهِ نالَه بی وِه کارِم   (و تا صبح آه و ناله کار من شده است)

شوُ همَه شو تا بیا اَفتاو وه روزِم (هر شب تا صبح که آفتاب بزند و روز نمایان شود)

آسِمو پر بی ستاره (آسمان پر از ستاره شد)

ای هَمَه شُو توُ گِـرِتِم (این همه شبها که من تب گرفته ام)

چی کَموتَر لونَه کرد ده مینِه جونِم (و مثل کبوتری در جان من لانه کرده)

نالَه بی هُم صُبَتِم توُ بی رفیقِم    (ناله هم صحبتم شده و تب رفیقم)

آسِمو پر بی ستاره (آسمان پر از ستاره شد)

ای هَمَه شُو توُ گِـرِتِم (این همه شبها که من تب گرفته ام)

اَکِه دردِم چاره ناره  (دریغا درد من چاره ای ندارد)

اشکِ چَشِم چی ستاره آسِمونَه (اشک چشم من مثل ستاره های آسمان است)

آسِمو، آسِمو عِه آسِمو دِه مِه میهایی (آسمان، آسمان، ای آسمان از من چه می خواهی)

آسِمو پر بی ستاره (آسمان پر از ستاره شد)

ای هَمَه شُو توُ گِـرِتِم (این همه شبها که من تب گرفته ام)

برایش پیروزمندی در موسیقی لری را آرزومندیم ...